Fabrika işçisi, otomatik çalışan bir birimin başında ve her beş saniyede önünden geçen malzemeye el atması gerekir.
El atmazsa sistem bozulacak ve sırada bekleyen işçilerin de çalışmasını engelleyecek.
Döküm fabrikasında kalıba dökülen demir eriyiğinin başında olan adam işin başından ayrılırsa demir donup kalacak ve bütün sistem bozulacak.
Ziraatta çalışan işçi, sulama günü sırası geldiğinde işin başında olmaz ve sebzelerin suyu o gün verilmezse yeniden su sırası gelinceye kadar sebzeler gazel olur.
Ülkenin çok hayati bir kanun maddesinin oylaması saatinde, Meclis’te bulunmayan ve bir oyla kaybedildikten hemen sonra gelen milletvekilinin durumunu düşünün.
Her Müslüman, her an kendisini, Rabbine kullukta her saniye sınırda nöbet tutan Müslüman gibi görmelidir.
İster fabrikada olsun, ister tarlada, ister Meclis’te, ister camide, ister… meşru her yerde olsun işini Rabbinin kurallarına uygun, temiz ve helalliğine dikkat ederek yapacaktır.
Hoşlanmadığımız bir bela, musibet veya ölüm haberi aldığımızda hemen “İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn/"Biz Allah'a aitiz ve elbette O’na döneceğiz" deriz. (Bakara Sûresi, ayet 2/1569)
De ki: "Benim namazım, ibadetim (haccım, kurbanım…) yaşamım ve ölümüm âlemlerin Rabbi olan Allah içindir.
O’nun ortağı yoktur. Ben böyle emrolundum ve ben Müslümanların ilkiyim” deriz. (En’am Sûresi, ayet 6/162-163)
Biz, Allah’a aitiz.
Bizim hayatımızın her saniyesinde, bize nefesi lütfeden ve havayla bize hayat verenin verdiği akılla, kalple, beyinle, gönülle, elle, ayakla… Hayatımızı yaşarken, birileri, Yaratan Rabbimizin hükmüne aykırı kurallar koyarak, hayatımızı yönlendirmemesi ve gönül ülkemizi işgale kalkmaması için her saniye ve saatte biz, uyanık olmalıyız.
Her iki ayette ifade edildiği gibi, “Biz, Allah’a ait olduğumuzu, hayatımızın her saniyesinin otomatik olduğu ve geri getirilemeyeceği bilgisiyle Allah’a kulluk yaparken, başkalarının İslam’a aykırı kurallarına da uyarsak otomatik fabrikanın tezgâhının başından ayrılıp karşı fabrikada da iş yapan kaçak işçi gibi oluruz.
Onun için Yusuf aleyhisselam, hapishanede yatarken mahkûmlara ders verirken şöyle demişti:
"Ey hapishane arkadaşlarım, ayrı ayrı Rabler mi daha hayırlı, yoksa hükmü altına alan bir tek Allah mı?" (Yusuf Sûresi, ayet 12/39)
Aynı anda iki patrona hizmet olmadığı gibi, iki ilah kabul etmek de iki dünyamızı berbat eder.
Yusuf aleyhisselamın adı anıldığında halkımızın hatırına gelenler neler olabilir…
Sinemacının hatırına başka, ekonomistin hatırına başka, işgalciye boyun eğenin aklına başka başka şeyler gelebilir.
Kabahat halkta değil, kabahat, bütün peygamberlerin ortak söylediği sözü insanlara hatırlatmayan bizlerdedir.
Bu ayetin hemen ardından Yusuf aleyhisselamın mahkûmlara verdiği dersi devam ettiriyor:
“Allah'tan başka tapındıklarınız, sizin ve atalarınızın adlandırdığı birtakım isimlerden başka bir şey değildir. Allah, onlar (put) hakkında hiçbir delil indirmemiştir.
Hüküm yalnız Allah'ındır.
Yalnız O’na kulluk yapmanızı emretti.
İşte en doğru din budur.
Ancak insanların birçoğu bilmezler.” (Yusuf Sûresi, ayet 12/40)
