Şu anda dünyada yaşayan insanlar arasında en meşhur ve tarihi en eski insan kimdir?
Adını tarihe yazdırmak istemeyen insan olur mu?
Herkes bir şekilde öldükten sonra anılmak ister.
İbrahim aleyhisselamı yakmaya teşebbüsle tarihe geçen Nemrut gibi yakma, yıkma, yok etme, insanları kendine kurban etme, kendine kul köle edinme yoluyla tarihe geçenler olmuş.
Firavun gibi tarihe zulüm abidesi olan Ehramlarla damga vuranlar olmuş.
Firavun veya Nemrut adını çocuğuna koyan insan da yok dünyamızda.
Bu da gösteriyor ki, sekiz milyar insanın tamamının bilinçaltı hâlâ doğumdan getirdiği İslami fıtratı, inkâr ve günah küllerinin arasında korumaya devam etmektedir.
Yani her kâfirin gönül dünyası, gönlü, kalbi, yüreği, onu yaratanın rahmet deryası gibi olan ayetlerine açık demektir.
Firavun denizin içinde ateşte yanıncaya kadar, Hazreti Musa, Firavun’un iman etmesini umut ediyordu.
Umutsuz olmaz.
Sizin, “Tarihin en eski ve dünyada en meşhur insan kimdir?” sorusuna cevap bulduğunuzu tahmin ediyorum.
“Âdem aleyhisselamdır” dediğinizi duyar gibiyim.
Âdem aleyhisselam, ilk insan ve Allah celle celalühün ilk elçisidir.
Rabbimiz, Âdem aleyhisselama, Bakara Sûresi’nin 31’inci ayetinde isimleri öğrettiğini, 37’nci ayetinde Rabbinden kelimeler/ayetler aldığını haber verir:
Ve (Allah) Âdem’e isimlerin hepsini öğretti. Sonra onları meleklere göstererek, "Eğer doğru sözlü iseniz, bunları bana isimleriyle haber veriniz" dedi.
Melekler de, "Seni tenzih ederiz, senin bize öğrettiklerinden başka bizim hiçbir bilgimiz yok. Sen gerçekten her şeyi bilen hüküm ve hikmet sahibisin" dediler.
Allah, "Ey Âdem, onları meleklere isimleriyle haber ver" dedi. Âdem de, meleklere isimleriyle haber verince Allah, "Ben size demedim mi, göklerin ve yerin gaybını şüphesiz Ben bilirim. Gizlediğinizi de, açığa vurduğunuzu da Ben bilirim" dedi.
Hani meleklere: "Âdem’e secde edin" demiştik de iblisten başkası hemen secde etmişlerdi. İblis ise dayattı, kibirlendi ve kâfirlerden oldu.
Ve demiştik ki: "Ey Âdem, Sen eşinle birlikte cennete yerleş, neresinden isterseniz bol bol yiyiniz. Ancak şu ağaca yaklaşmayınız. Yoksa zalimlerden olursunuz."
Bunun üzerine şeytan, onları oradan kaydırdı, ikisini de bulundukları yerden çıkardı. Biz de, "Haydi kiminiz kiminize düşman olarak yeryüzüne inin, size belirli bir zamana kadar duracak ve faydalanacak yer vardır" demiştik.
Derken Âdem, Rabbinden kelimeler aldı. (Ve onlarla yalvardı da) Allah da tevbesini kabul etti. Şüphesiz tevbeleri kabul eden ve esirgeyen O’dur.” (Bakara Sûresi, ayet 2/31-37)
Ve Rabbinden öğrendiği dua ile Rabbinden af talebinde bulunurlar:
“Her ikisi, ‘Rabbimiz, biz nefislerimize zulmettik/haksızlık yaptık, eğer sen, bizi afvetmez ve bize acımazsan biz hüsrana düşenlerden oluruz’ dediler.” (A’raf Sûresi, ayet 7/23)
Âdem, İdris, Nuh, İbrahim, Musa, İsa, Muhammed aleyhissalatü vesselamlar ve Kur’an-ı Kerim’de adı geçen bütün peygamberler, bütün dünyada bilinen, adı çocuklarına konulan, Allah’ın elçileri ve en değerli insanlardırlar.
Buradan hareketle, hayırla anılmak, gelecek yıllarda ve asırlarda iyiliklere örnek olmak istiyorsak, tek yol var; o da Allah celle celalühün elçileri aracılığıyla gönderdiği ve son kitap olan Kur’an-ı Kerim’i, elçisi Muhammed aleyhisselamın anladığı ve uyguladığı gibi uygulayan bir hayatı tercih etmek zorundayız.
Bugün Ebubekir, Ömer, Osman, Ali, Ebu Hanife, İmam Şafii, İmam Malik, İmam Ahmed bin Hanbel… gibilerin kendi çağlarında, İslam yolunda yürüdükleri gibi, bizim de ahirette cennette sonsuza değin yaşamak için bu dünyamızı da güzelleştirmek,
Gönüllerden inkârı söküp atmak,
Zulüm kapılarını kapatmak,
Haksızlıklara son vermek,
Ülkeleri demirden, çimentodan, çelikten duvarlarla, gökyüzünden gök kalkanlarıyla kuşatarak, bütün dünyayı kafeslemek yerine, İslam’ın adalet atmosferiyle kuşatırsak, adımız dünyanın en son gününe kadar kalır mı, Allahü a’lem kalır.
