Herkes sever. Sevmeyen insan yoktur.
Akıl gibi, Rabbimiz her doğan çocuğa birbirinden farklı akıl verdiği gibi sevmeyi de vermiş. Deliler hariç.
Akıl emanetinden sorumlu olduğumuz gibi, sevme emanetin de sorumluyuz.
Var olan her şey, boşuna yaratılmamış.
Sevme nimetiyle de biz, sevap kazanabildiğimiz gibi, günaha da girebiliriz.
Bu dünyada Leyla’yı sevmek de sevap, Mevla’yı sevmek de sevap; yeter ki, yaratanımızın kurallarına uygun olsun.
Rabbimizi, yaratan, yaşatan, yöneten, donatan, bizi besleyip büyütenimiz olarak sever ve onun emir ve yasaklarına uygun hareket ederiz.
Anne ve babamızı, hürmetle severiz.
Çocuklarımızı, şefkatle severiz.
Kardeşlerimizi, kardeşçe severiz.
Bütün Müslümanları din kardeşimiz ve hazreti Adem’den kardeşimiz olarak severiz.
Bütün gayri Müslimleri, hazreti Adem’den kardeşimiz olarak severken, kafirlik yolundan İslam yoluna geçmesi için çalışırız.
Eşimizi, şehvetle severken din kardeşimiz, eşimiz, hayat yoldaşımız olarak severiz.
Seven, sevdiğini korur.
Yazın sıcağından, kışın soğuğundan, açlıktan, susuzluktan, evsizlikten, hastalıklardan, yalnızlıktan, cahillikten…. Korur.
Herkes birbirini korur.
Vücudumuzdaki milyarlarca hücrenin dayanışmasıyla biz ayakta kalabiliyorsak, şu anda dünyada yaşayan her insanın, insanlığı ayakta tutması için kendi görevini yapması gerekir.
Bir binadaki bir tuğlanın veya bir direğin çekilmesi veya kesilmesiyle apartmanların nasıl yıkıldığını gördüğümüz gibi, aileden veya devletten bir tanesinin bulunduğu yerde görevini yapmaması da çöküntülere sebep oluveriyor.
Sevgi de yaratılmıştır.
Yaratılan her şeyin israfı da vardır ve israf haramdır.
Allah celle celalühü Rab kabul ettikten sonra, kalkıp bir de günümüzde kendini Firavun gibi Rab yerine koyup, “Benim kanunlarıma uyacaksınız, Allah’ın kanunlarını tanımayacaksınız” dediğinde Firavunluğa özenenleri tercih edenler, kendisini, kalbini, kanını,, canını, yaratanı bırakıp kendisi gibi ölümlü birine uyanlar, kendisini kendi elleriyle israf edip cehennem çöplüğüne atmış olurlar.
Eşiyle birlikte olması gerekirken haram biriyle beraber olmayı seçenler de kendisini israf etmiş sayılır.
Müslüman kardeşinin haklı davasında yanında olması gerekirken haksızın yanında yer alması da kendisini israf etmek demektir.
Rabbimiz, yeryüzünü insanlar için yarattığını haber verir:
“O Allah ki, yeryüzünde olanların tamamını sizin için yaratan, sonra göğe yönelip yedi kat sema olarak donatan O’dur. O her şeyi bilir.” (Bakara süresi ayet 2/29)
Kendisini cehennem çöplüğüne atmak için her türlü hazırlığı yaparken bir varil petrole binlerce insanı feda eder, adamın ayağının altında duran elmasını elde etmek için o adamı günlük bir dolara çalıştırır, çıkardığını binlerce dolara satarken hem hırsızlık yaparak, hem gasp yaparak, hem aldatarak kendisini israf edip cehennem çöplüğüne atmakla mutlu oluyor.
Dostlarımızı Allah içi seveceğiz.
Yarasına merhem olacağız.
Düşmanlarımızla aramızdaki Kaf dağından büyük kâfirlik engelini kaldırıp, onları da dostlar arasına katacağız.
Gıdasızlara doktorların damardan gıda verdiği gibi, kâfirin de gönlüne akıl damarından muhabbet şırınga etmeye çalışacağız ama hidayetin Allah’tan olduğunu hatırdan çıkarmayacağız.
Çocukların havaya balon uçurduğu gibi, dünya havasına nefret değil, muhabbet havası yayacağız.
Rabbimiz, bir topluluğun topluca dinden dönmelerinin ilk belirtisi olarak döneklerin Allah sevgisini kaybettiklerini haber veriyor:
“Ey iman edenler, sizden kim dininden dönerse Allah öyle bir kavim getirir ki Allah onları sever, onlar da Allah'ı sever. Mü'minlere karşı alçak gönüllü, kâfirlere karşı güçlü ve onurludurlar, Allah yolunda cihat yaparlar ve kınayanın kınamasından korkmazlar. Bu, Allah'ın bir lütfudur, onu dilediğine verir. Allah'ın lütfu boldur, O her şeyi bilendir.” (Maide süresi ayet 5/54)
Önce servet mi?
Önce sevgi mi?
Baba veya annesinin servetini öne çıkaranlar, vasiyetname ile anne veya baba, sevgisiz çocuklarını servetinden mahrum bırakınca, servetten de oluyorlar.
Bu dünyanın put adamlarının gölgesinde yallanmak için, kısa ömürlerini israf edenler, Rabbinin sevgisini yitirdiklerinden cennetten mahrum kalacaklardır.
Biz, her gün namazlarımızın son oturuşunda selamdan önce,
“Bir kısmı da "Rabbimiz bize dünyada iyilik ver Ahirette de iyilik ver ve bizi ateşin azabından koru" derler.”
Diyerek Rabbimizden iki dünyamızın da güzel olması için dua ederiz. (Bakara süresi ayet 2/201)
