Değerli kardeşim Abdülaziz Kıranşal beyefendi, 07 Ağustos 2017 tarihli Milligazete’ de “Okçular Tepesini Terk edenlere” başlıklı çok değerli, her kelimesi açıklandığı takdirde bir kitap oluşturacak etkileyici, kalıcı, halimizi özetleyici ve önümüzü gösterici bir makale yayınlamıştı.
Bu bilgi ve bilgelik yüklü makale çokça iktibas edildi.
Abdülaziz’in adını veren de oldu vermeyen de oldu.
Hepsi sağolsunlar. Yeter ki faydalı bilgi yayılsın.
Amma bizim bir bilgi aktarma geleneğimiz var ki 1400 yıldır bu uygulanır.
Sevgili peygamberimizin Ashabı/arkadaşları, kimden bir söz duymuşlar ve nakledilmesini de istemişlerse o sözün sahibini söyleyerek rivayet etmişler.
Yalnız hadisler için değil bu kural.
Tabiinden olan Hasan-i Basri’den nakledeceği bir sözü kimden duyduğunu da söyleyerek nakletmişler.
Hatta beşinci asra kadar bu rivayet silsilesiyle beş yüz yıl önce söylenen bir Hadis veya kelamı kibarın sabinin adı ve arada bu sözü nakledenlerin adı da verilerek yazılmış ve dilden nakledilmiştir.
1400 yıl sonunda bir çok Profesörümüz ve Doktorumuzun tezleri, intihal/söz hırsızlığıyla suçlandı.
Abdülaziz kardeşimin bir çok makalesi Facebooklarda isimli isimsiz yayınlandı. Başkasının makalesi olarak da yayınlandı. Bu deli tay gibi Facebooklarda dolaşıp duran delikanlılarımızın yaptığına bir şey demem ama makaleyi aynen alıp birkaç kelime değiştirerek kendi makalesi olarak yayınlayanlara Ashabın, Tabiinin, ve onları güzel bir şekilde izleyen salih insanlarımızın ahlakıyla ahlaklanmasını tavsıye eder önemine binaen usulüne uygun olarak o makaleyi size sunuyorum buyurun:
“Okçular Tepesini Terk edenlere”
Abdülaziz Kıranşal
7 Ağustos 2017 Milligazete
Uzun bir nöbetti bizimkisi… Ümmetin umudu olmak için çıkılan uzun ve zorlu bir yolculuğun nöbeti… Şehir şehir, mahalle mahalle, ev ev tutulacak bir nöbet...
Kimimiz terk etti tepeyi, ganimetlerin peşinden koşup gittik. Ne zafere ulaşabildik, ne de ganimet toplayabildik… Ne evlerimizi koruyabildik, ne şehirlerimizi, ne de nesillerimizi... Tüm tepeleri kaybettik…
Kimimiz karaya çıkınca Allah’ı unuttu... Ne gemide verdiğimiz sözü tutabildik ne de karada adam gibi durabildik… Kimimiz bahçe sahiplerinin imtihanına tutuldu… Kimse görmeden toplayacaktık mahsulümüzü. Büyük bir musibete duçar olduk. Ne mahsul toplayabildik, ne de kimse gördü bizi… Her şeyimizi kaybettik…
Kimimiz amansız bir “vehn” hastalığına yakalandı bu yolda… Dünya sevgisi ve ölüm korkusu kapladı yüreklerimizi. Yürürken mal, makam, şan, şöhret, güç, kuvvet ne varsa topladık yoldan. AVM’lerin, lüks İslami otellerin, milyarlık iftar sofralarının pençesinde tükenip gittik… Dünya selinin önünde sürüklenen çer çöp gibi olduk… Allah düşmanımızın kalbinden söküp aldı korkumuzu… Dünyalık kazanımlarımızı kaybetmeme adına, ahiretimizi kaybettik…
Kimimiz Tâlut ordusunun imtihan edildiği nehirle imtihan edildi yolda… Bir avuç içmemiz gereken nehirden kana kana, tıksıra tıksıra içtik... Ne sabit kalabildi ayaklarımız, ne de gökten sabır yağdı üzerimize… Dizlerimizin bağı çözüldü… Bizim bu zalimlerle, bu kalabalıklarla başa çıkacak takatimiz yok, biz bu medeniyet karşısında yenildik demekten başka bir şey gelmedi elimizden… İzzetimizi kaybettik… Onurumuzu kaybettik…
Kimimiz Samiri’lerle karşılaştı yolda… Buzağıların peşine takılıp gittik… Sahte böğürtülerin, göz kamaştıran parıltıların büyüsüyle yoldan çıktık. Yola çıktıklarımızı, yolda bulduklarımızla değiştirdik. Düşmanlarımızı yakın, dostlarımızı uzak tuttuk. Yakınlaşan düşman dost olmadı amma uzaklaşan dostlarımızı düşman ettik sonunda… Kardeşliğimizi kaybettik…
Kimimiz Züleyha’lara rastladı yolda… Nefsimizin ardına düşüp gittik. Ne Yusuf olabildik ne de ben Allah’tan korkarım dedik… Zindanlar bize göre değildi, yırtılmasına bile fırsat vermeden çıkarıp attık gömleklerimizi… Apart dairelerin tek odalarında, gizli nikahlarla ve sonu gelmez yalanlarla tükenip gittik… Ahirete bir şey bırakmadan ne varsa yaşadık bu dünyada… İffetimizi kaybettik…
Kimimiz Salebe’lere katıldı yolda… Dava için çıktığımız yolda davarların peşine takılıp gittik. Vadi dolusu mallar doyurmadı gözümüzü… Tırnaklarımızla kazanmıştık her şeyi… Allah’ın verdiğini itinayla esirgedik onun yolundan… Daha çok biriktirdik, biriktirmekten vakit bulamadık dağıtmaya, her şeyi anladığımız zaman dağıttığımızı kabul edecek kimse kalmamıştı yanımızda… Şuurumuzu kaybettik…
Kimimiz Kuzman’lara dönüştü yolda… Nice Uhud’lar gördük amma, desinler, görsünler, bilsinler, sevsinler, övsünler diye savaştık… Reklamcılık kapladı tüm benliğimizi… Şan ve şöhretin ardında eriyip gittik… Canımız dâhil her şeyimizi verdik ancak ne şehit olabildik sonunda, ne de kimse övdü bizi… İhlâsımızı kaybettik…
Allah’ın rızasından başka kaybedecek bir şeyi olmayanlardık yolun başında… Şimdi ellerimizde kaybetmekten korkacağımız çok şey var amma her şeyimiz olan “o bir şeyi” kaybettik sonunda…”
Makale bitti.
https://www.milligazete.com.tr/…/okcular-tepesini-terk-eden…
Kardeşim Abdülaziz Kıranşal, kaybetmedik.
Okçular Tepesinde o hatayı yapan Ashabı Kiramı biz yine de sevdik ve o Ashabı Kiram, Suriye’nin, Mısır’ın, Bağdat’ın…fethini gerçekleştirdiği gibi günümüzün okçular tepesini terk edenler de, bu günlerde bütün partiler tarafından baş tacı edilmek için ellerinde fenerle aranmaya ve ilk sıralardan aday yapılmaya çalışılıyor.
Demek ki emekler boşa gitmemiş.
Biz İslami Eğitimle Yetiştirmeye Devam Edelim.
Okul kaçkınları bile işe yarıyor.
