Kelimelerde, yüklendiği mananın kokusu ve tadı bulunur.
“Gül” derseniz, burnunuz sanki gül koklamış gibi olur ve bütün vücudunuzun her hücresi güler.
“Bal” kelimesini duysanız ağzınız tatlanır gibi olur.
“Limon” derseniz ağzınız sulanır.
Siz bir insana “kâfir” derseniz, adam küplere biner, zıvanadan çıkar.
Ama aynı adama “ateist” deseniz kızmaz.
Çünkü Kur’an-i Kerim’de kâfirlerin cehennemlik olduğu haber verilir.
Beyyine süresinde ehl-i kitap olan Yahudi ve Hristiyanların da kâfir olduğunu ve cehennemlik olduklarını haber verir.
Aynı adamlara “kâfir” desen kızarlar, ateist desen kızmazlar.
Hatta Osmanlı’nın son zamanlarında “Kâfire kâfir denmeyecek” diye kanun bile çıkartmışlar da o günün resmi ilanları dellallar tarafından yapıldığından meydanlarda “Bu günden sonra kâfire kâfir denmeyeceeeeeek” diye bağırtırken dellal bile “kâfir” demiş oluyor.
28 Şubat 1997 tarihinde tanınmış bir İslamcı yazar kardeşimiz, “Sayın hocam, kâfire kâfir demekten vazgeçelim” dedi ve devam edecekken ben ne söyleyeceğini de bildiğimden, ben de ona “Yani bugünden sonra “Kul ya eyyühel kâfirun/Ey kâfirler” diye başlayan ve adı da Kâfirun süresi olan süreyi namazlarda okumayacağız öyle mi” dediğimde “Böyle bir cevap vereceğin hiç aklıma gelmedi” dedi ve gitti. Gidiş, o gidiş.
Bakalım, Mesnevi’sinde merhum Celaleddin Rumi ne diyor:
3311- “Allah ve peygamber sözüne karşı vahşîleşen, onu dinlemez ve dinletmez hâle gelen bir insan, ey âlî dost; nasıl ma’zûr görülür?”
3312- “Şüphesiz vahşileşmiş düşman kâfirlerin kanı da ok atanlara ve mızraklara karşı mubah olmuştur.”
3313- “Muhârib kâfirlerin karıları, çocukları esir edilir. Çünkü o kâfirler akılsız, merdud ve zelîl mahlûklardır.”
3314- “Yine bir akıl, akıl bağından ve hududundan çıkarsa o akıl, akıl derecesinden hayvanat derekesine düşer.”
3593- “Cehennem ehline kaynar su içirilince bütün setirleri parçalanacak, olanca rezâletleri ortaya çıkacaktır.”
3594- “Taş, ateşle imtihan edildiği için kâfirlerin azabı ateşle olmuştur.”
3595- “O taş gibi kalbe biz ne kadar nasihat eylemiş ve rifk u mülâyemetle söylemiştik de hakkı kabul etmemişti.”
3596- “Kötü bir yaranın damarı, kötü bir ilaç bulmuş. Ölmüş eşek kafasına köpek dişi yakışır.”
3597- “Kötü sözler ve çirkin işler kötü kimseler içindir, Kavl-i Kerim’i ayn-i hikmettir. Çirkinin çirkine eş olması yaraşır. Çünkü cinsidir.”
4111- “Her kim doğru olmayanlarla tartışırsa eksikliğe düşer ve aklı şaşırıp kalır.”
4112- “Git, kâfirlere karşı şiddetli bulunan eshâb-ı kirâm meşrebinde ol. Yabancıların dostluğuna karşı toprak saç, yani onlardan yüz çevir.”
4113- “Din düşmanları olanların başına kılıç ol. Sakın tilki oyununa ve onun gibi yaltaklanmaya kalkışma. Aslan ol ve aslan gibi heybetli ve cesâretli bulun.”
4114- “Tâ ki ehl-i takvâ ve sulahâ olan dostlar, gayretlerinden senden ayrılmasınlar. Çünkü o dikenler bu gülün, yani o din ve tarikat yabancıları, hakîkat bağçesinin gülü bulunan ehl-i Hakk’ın düşmanıdırlar.”
4115- “O kurtlara ateş saç ve yüzerlik tohumu gibi yak. Çünkü o kurtlar, Yusûf düşmanıdırlar.”
4273- “O alçak kalpazanlar, yani, mürâiler, münâfıklar ve kâfirler; gündüzün, yani, kalbi münevver zevâtın düşmanıdırlar. Altın gibi olan hâlis ve muhlis mü’minler ise gündüz gibi nurlu olan o zevât-i kirâmın âşıkıdırlar.”
4476- “Kâfir de, mü’min de Allah der. Fakat ikisinin arasında mühim bir fark vardır.”
4477- “Bir dilenci ekmek dilendiği için Allah der. Bir mütteki ise tâ samîm-i rûhundan gelen bir ihlâs ve coşkunlukla Allah’ı zikreder.”
4768- “Bütün kâfirler, peygamberlerin cevheri parıltısından, onların nûr-ı nübüvvetinden feyz almaya kendileri mâni olurlar.”
Not: Yorumsuz verdiğim bu beyitler, Tahiru’l-Mevlevi/Tahir Olgun Bey’in terceme ve şerh ettiği Mesnevi’deki beyit numaralarıdır.
