Yaratılan her şey gibi insanın da her hareketi, önce kendine fayda veya zarar verir, sonra ailesine, sonra akrabalarına, mahallesine, şehrine, insanlara ve hayvanlara fayda veya zarar verir.
Çayırda biten papatya çiçeği, sarı sarı gözleriyle kendi güzelliğini sergiye sunarken, yeşile yeni manalar katar, manzara topluluğuna katkıda bulunur.
Yağmur damlası, denize dokununca deryaya ve içindekilere katkıda bulunduğu gibi, kendini de korumuş olur.
Yaratılan her şeyi Rabbimiz bir ve binlerce hikmetle yaratmıştır.
Her insan da insan denizinin bir damlası gibidir ve her damla kendi görevini yaparsa, kendisinin ayakta kalmasıyla diğerlerinin ayakta kalmasına katkıda bulunur.
Damla, diğer damlalara bakarak iş yapmaz.
O kendi görevini yapar.
Kayanın dibinde, bahar mevsiminde açan tek kanatlı çiçek bile kafasını topraktan çıkarıp “Diğer çiçekler çıkarsa çıkarım” demeden dünyaya güzellik katar.
Müslüman da, “Ben görevimi yaparım, diğerlerinin hava alması benim hava almam sayılmadığı, benim yaşamam için kendi burnumdan kendi ciğerime hava almam gerektiği gibi, iki dünyada da hayatımın güzel olması için benim kendi görevimi yapmam gerekir demeli ve yapmalı.
Rabbimiz buyurur:
“Ey iman edenler, size gereken, kendinizi (ve toplumunuzu) düzeltmektir. Siz doğru yolda olduğunuz zaman sapıtanlar size zarar veremez. Hepinizin dönüşü Allah'adır. O, size yaptıklarınızı haber verecektir.” (Maide Süresi, Ayet 5/105)
Biz kendi gücümüzle orantılı olarak yapmamız gerekeni yapalım.
Bu ayetin yanlış anlaşıldığını, toplumdan el-etek çekme, inzivaya çekilmeye delil olarak kullanıldığını gören Hazreti Ebubekir (Allah ondan razı olsun) bir gün Allah’a hamd ve sena ettikten sonra:
“Siz, bu ayeti okuyor ve yanlış değerlendiriyorsunuz. Biz, peygamberi şöyle derken işittik: ‘İnsanlar zalimi görür de zalimin ellerini tutarak engellemezse Allah’ın azabının onların hepsine gelmesi yaklaşır.” (Ebudavud, Sünen, K. Melahım, bab emr ve nehy 17, Tirmizi, Sünen, K. Fiten, bab 8, İbni Mace, Sünen, K. Fiten, bab 20)
Sevgili Peygamberimiz,
“Sizden biri, kötü bir şey gördüğünde onu eliyle değiştirsin; ona gücü yetmezse diliyle değiştirsin; ona da gücü yetmezse kalbiyle değiştirsin. İşte bu (sonuncusu) imanın en zayıf halidir” buyurur. (Müslim, Sahih, K. İman, bab 22)
İslam’da ruhbanlık yoktur. Yani manastır gibi insanlardan uzak bir yerde, tek başına kalıp İslam’ı yaşamaya kalkmak yoktur.
İyiliği emredip kötülüğü engellemek, her Müslüman’ın gücü oranında yapması gereken bir ibadettir.
Başkalarının yapmaması, yapması gerekenlerin yapmaması bir Müslüman için mazeret olmamalı.
Herkes kendinden sorumludur.
Rabbimiz bizi uyarıyor:
“Ey iman edenler, kendinizi ve ailenizi ateşten koruyun ki, onun yakıtı insanlar ve taşlardır. Onun (ateşin) üzerinde kaba ve güçlü melekler vardır. Allah'ın onlara emrettiklerine karşı gelmezler ve emredilenleri yaparlar.” (Tahrim Süresi, Ayet 66/6)
Kendinizin veya çocuğunuzun bu dünyada parmağının ucunun yanmasına dayanamazken, nasıl olur da cehenneme yakıt yetiştiren Ebu Leheb ve karısı gibi, canınızı ve çocuğunuzu ateşe atmak için inkarcı, ateist, deist, materyalis, kapitalist, komünist, putperest… eğitim kanalizasyonundan cehenneme doğru koşuyorsunuz?
Şu ayetlere de bir bakıverin:
“Kendinizi unutmayın” Bakara 2/44, “Allah’tan başkasını put edinirseniz kendinize zulmetmiş olursunuz” Bakara 2/54, “Malınızdan ve canınızdan imtihan olunacaksınız” Al-i Imran 186, “Haramdan elde ettiğiniz mallarınız size ateş olacak” Tevbe 9/35, “Kendinizi kandırmayın” Yusuf 12/18, 83, “İyiliğiniz de, kötülüğünüz de kendinizedir.” İsra 17/7
Yarın, günümüzde yaşanmış güzel örnek çalışmalar sunacağım.
