Nemrut, Firavun, Ebu Cehil ve çağımızda “Allah üçtür” diyenlerle “Allah hiçtir” diyenlerin yöneticileri, kaçırılmış kayıp çocuklardan oldukları halde büyüyünce kaçırma teşkilatının başına geçmeyi başaran insanlardırlar.
Asıl onlar uyarılmalıdırlar.
Milyonlarca, milyarlarca insanla uğraşmak yerine, onların koyduğu kurallara uyup, kendilerini yaratanın kurallarını reddeden insanların kulluk yaptığı kayıplar başkanını uyarmak daha kestirme yoldur.
Sevgili Peygamberimiz devlet başkanlarını uyarmış.
Doğu Roma İmparatoru Heraklius’a, Sasani hükümdarı Kisra’ya ve onlara bağlı bazı emirliklere de mektuplar yazmış.
Ne yazmış olabilir?
Şu anda devlet başkanları birbirine mektup yazıyorlar ama hepsinde hiç eksik olmayan maddeler:
Dostluk ilişkilerimizi ilerletelim,
Ticaret hacmimizi artıralım,
Kültürel alışverişlerde bulunalım
Turizme ağırlık verelim… Nasıl olsa aynı kayıplardanız gibi maddelerdirler.
Sevgili Peygamberimiz, Medine’de sayıca en az olduğu, ekonomik açıdan en zayıf bulunduğu bir zamanda o rahmet peygamberi, bu eğitim yoluyla çalınan devlet başkanlarına:
Müslüman ol, selamete er.
Allah’a teslim ol, kurtul.
Allah’tan başkasının kulu olmayalım,
İçimizden birilerini öne çıkarıp ona kulluk yaparak Allah’a ortak koşmayalım,
Eğer kabul etmezseniz, biliniz ki biz, Müslümanız, Allah’a teslim olmuşuz.”
Mektubun metni:
“Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla; Allah’ın kulu ve Rasülü Muhammed’den, Rumların büyüğü Heraklius’a: ‘Hidayete tabi olanlara selam olsun’ dedikten sonra ‘Seni, İslami çağırışla, İslam’a çağırıyorum. Müslüman ol, selamete eresin. Böylece Allah senin mükafatını iki kat verecektir. Eğer yüz çevirirsen Erisilerin/halkının günahı senindir. ‘Ey kitap ehli, Allah’tan başkasına kulluk yapmamak, hiçbir şeyi O’na ortak koşmamak, Allah’tan başka ba'zımız ba'zımızı Rab edinmemek için bizimle sizin aranızdaki ortak bir kelimeye geliniz. Eğer yüz çevirirlerse ‘Şahit olun biz Müslüman’ız’ deyin.’ (Al-i İmran 3/64) (Buhari, Sahih, K. Bedü’l-Vahy)
Dikkat ediniz, mektuba Besmele/Bismillah ile başlaması, her şeyin Allah’la var olabildiğine, konuşanın dilini, yazanın elini, kelimeleri dizen aklını Allah’ın yarattığına dikkat çekerek başlıyor.
“Allah’ın kulu ve Rasülü Muhammed’den, Rumların büyüğü Heraklius’a” derken önce kendi adını, sonra Heraklius’un adını yazdırıyor.
“Seni, İslami çağırışla İslam’a çağırıyorum” diyor ve davetin metodunun da, çağırılan yerin de İslam olduğuna dikkat çekiyor.
Yani bir krallıktan öbür krallığa davet değil.
“Bir insana tabi ol” değil.
İslam’a çağırırken de İslami usulle davet ediyorum
Yeri göğü yaratana teslim ol, anlamında Allah’ın son dini İslam’a davet ediyor.
Ayet-i kerimede Allah’a kulluktan sonra anne babaya, yetimlere, fakirlere iyilikten sonra komşuluk haklarına dikkatimizi çekiyor.
Kendi çocuklarımızı kaybetmemek için komşuların da korunmasına dikkatimizi çekiyor.
Onu yakın komşu, uzak komşu olarak ikiye ayırıyor.
Ev yakınlığı olduğu gibi, din yakınlığı da olabilir.
Uzak komşunu da evi uzak kastedildiği gibi ayrı dinden olan da kastedilmiş olabilir ama biz her iki durumda da komşularımıza iyi davranmak zorundayız.
Yakın komşu, uzak komşu, Müslüman komşu, Müslüman olmayan komşu ayrımı yapmadan biz Sevgili Peygamberimizin tavsiyesine uyacağız:
Sevgili Peygamberimiz, “Komşuluk hakkı nedir bilir misin?” dedikten sonra:
Senedinde zayıf kabul edilen bir ravi olan bir hadis-i şerifte, Sevgili Peygamberimiz:
“Komşuluk hakkı nedir bilir misin?” dedikten sonra:
‘Komşun istediğinde, yardım etmen,
Borç istediğinde vermen,
Muhtaç olduğunda ihtiyacını karşılaman,
Hastalandığında ziyaret etmen,
Hayırlı işlerinde kutlaman, kötü hallerinde teselli etmen,
Ölünce cenazesine katılman,
Ev yaparken rüzgârına engel olmaman,
Tencerenin yemek kokusuyla rahatsız etmemen,
Kokmuşsa hemen bir kap yemek göndermen,
Satın aldığın meyveden ikramda bulunman veya kapalı kap içinde eve getirmen,
Komşuya ikram etmediğin meyveyi kendi çocuğunun eline verip meyve ile evden çıkıp onun çocuğunu kızdırmaman. Anladın mı komşuluk haklarını?
Nefsim, yedi kudretinde olan Allah’a yemin ederim ki, komşuluk hakkı geçmeyen çok az insan vardır; onlar da Allah’ın rahmetiyle başarmışlardır…” buyurur. (Beyhaki, Şuabü’l-İman, 67. Bölüm, İkramü’l-Car, Taberani, Müsnedü’ş-Şamiyyin, hadis no 2430, Haraiti, Mekarimü’l-ahlak, s. 94, hadis no 247)
Çocuklarımızı kaybetmemenin yolu, bu ayette bahsedilenleri yerine getirmekten geçer.
