“İsraf etmeyiniz” dense hemen aklımıza yiyecek, içecek, giyecek ve kullandığımız eşyanın israf edilmemesi gelir. Doğrudur.
Ancak Kur’an’ı Kerimde ayetlerin çoğunluğu insan israfından bahsetmektedir.
Ancak birkaç ayet eşyanın israf edilmemesini istemektedir.
Yeryüzü ve gökyüzü insan için yaratılmıştır.
Öyle ise birinci derecede insan israfı yapılmamalıdır. Rabbimiz, kendini tanrı ilan eden Firavunun müsrif olduğunu haber verir:
فَمَا آَمَنَ لِمُوسَى إِلَّا ذُرِّيَّةٌ مِنْ قَوْمِهِ عَلَى خَوْفٍ مِنْ فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِمْ أَنْ يَفْتِنَهُمْ وَإِنَّ فِرْعَوْنَ لَعَالٍ فِي الْأَرْضِ وَإِنَّهُ لَمِنَ الْمُسْرِفِينَ
“Firavun ve ileri gelenlerinin fit¬nesi korkusun¬dan Musa'nın kav¬minden ancak bir gurup gençten başka iman eden olmadı. Çünkü Fi¬ravun yeryü¬zünde çok üstün idi ve o müsriflerdendi.” (Yunus süresi ayet 10/ 83)
İnsanlık sınırını aştığından, kendini tanrı yerine koyup insanları kendine kul yaptığından ve o insanları kendisiyle beraber cehenneme attığından müsrif olarak tanıtılmıştır.
Küllüğe atılan bir cam, kağıt, ekmek parçası israftır.
Boş yere yakılan elektrik, boşa akan su israf edilmiştir.
Basın yayın organlarımız bazen buna dikkat çekerler, ama insan israfına dikkat çekmezler.
Açıktan veya gizlice kötülük yapan, günah işleyen, insanların şahsına veya mallarına karşı haksızlık yapanlar, Allah’a ortak koşanlar kendilerini israf eden insanlardırlar.
İçini hak için güzelleştirenler, yani midesini haramdan, gönlünü inkardan, şirkten arındıranlar, dışını da halk için süsleyenler, yani sünnete uyarak günde beş vakit namazda dişini fırçalayan, elbisesine, saçına, sakalına, tırnağına, yürüyüşüne, kaş göz hareketlerine dikkat ederek hiçbir kimseyi rahatsız etmeyenler, bozulanları düzeltenler ise israf edilmesine izin vermeyenlerdir.
Rabbimiz A’raf suresinin 34 ncü ayetinde “Her ümmetin bir eceli vardır. Onların eceli gelince ne bir saat gecikir, nede bir saat öne geçer” buyurur.
Ayet insanların ecelini anlatan ayetle aynıdır. İnsan yerine ümmet kelimesi getirilmiştir.
Milletlerin ecelini hazırlayan sebepleri İbn-i Haldun Mukaddime 2/296 sinde uzun uzun anlatıyor. Anlattıklarının hepsini özetleyecek bir kelime arayacak olursak oda “israf” kelimesidir.
Sokaklarda dolaşıp “Eski demir alırıııım, eski kağıt, eski cam alırıııııım” diyen insanları severim.
İsrafı önlüyorlar, ekonomiye katkıda bulunuyorlar.
Kağıt toplayarak dağdaki ağacın kesimini önlüyorlar. Ama insan israfına hiç dikkat edilmiyor.
Televizyon ekranlarında polisle kovalamaca oynayan eşcinsellerimiz, uyuşturucu içenlerimiz, pazarlayanlarımız, öldürdüğü adam sayısına göre itibarını kendi dünyasında artıranlarımız, inkarcılığı oranında makam, mevki elde edenlerimiz, hortumladığı para oranında saygı görenlerimiz, bütün bunlar israf edilmiş insanlarımız.
Birileri çıkmalı, bunları teşhir etmemeli, tedavi etmeli.
İmanın tadı,
Nikahın saadeti,
Helal paranın mutluluğu,
Yeryüzünde helallerin haramlardan çok olduğu,
İyilerin kötülerden çok olduğu anlatılmalı.
Bu dünyaya kararmış gönüllerle bakanların ahirette de kapkaranlık cehenneme atılacağı, can bedende iken söylenmeli ve iki dünyasının da güzel olmasına yardım ederken kendimize yardım ettiğimizi de bilmeliyiz.
Yarın, İsrafla ilgili ayetlerin hepsini yazacağım İnşallah.
Ancak Kur’an’ı Kerimde ayetlerin çoğunluğu insan israfından bahsetmektedir.
Ancak birkaç ayet eşyanın israf edilmemesini istemektedir.
Yeryüzü ve gökyüzü insan için yaratılmıştır.
Öyle ise birinci derecede insan israfı yapılmamalıdır. Rabbimiz, kendini tanrı ilan eden Firavunun müsrif olduğunu haber verir:
فَمَا آَمَنَ لِمُوسَى إِلَّا ذُرِّيَّةٌ مِنْ قَوْمِهِ عَلَى خَوْفٍ مِنْ فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِمْ أَنْ يَفْتِنَهُمْ وَإِنَّ فِرْعَوْنَ لَعَالٍ فِي الْأَرْضِ وَإِنَّهُ لَمِنَ الْمُسْرِفِينَ
“Firavun ve ileri gelenlerinin fit¬nesi korkusun¬dan Musa'nın kav¬minden ancak bir gurup gençten başka iman eden olmadı. Çünkü Fi¬ravun yeryü¬zünde çok üstün idi ve o müsriflerdendi.” (Yunus süresi ayet 10/ 83)
İnsanlık sınırını aştığından, kendini tanrı yerine koyup insanları kendine kul yaptığından ve o insanları kendisiyle beraber cehenneme attığından müsrif olarak tanıtılmıştır.
Küllüğe atılan bir cam, kağıt, ekmek parçası israftır.
Boş yere yakılan elektrik, boşa akan su israf edilmiştir.
Basın yayın organlarımız bazen buna dikkat çekerler, ama insan israfına dikkat çekmezler.
Açıktan veya gizlice kötülük yapan, günah işleyen, insanların şahsına veya mallarına karşı haksızlık yapanlar, Allah’a ortak koşanlar kendilerini israf eden insanlardırlar.
İçini hak için güzelleştirenler, yani midesini haramdan, gönlünü inkardan, şirkten arındıranlar, dışını da halk için süsleyenler, yani sünnete uyarak günde beş vakit namazda dişini fırçalayan, elbisesine, saçına, sakalına, tırnağına, yürüyüşüne, kaş göz hareketlerine dikkat ederek hiçbir kimseyi rahatsız etmeyenler, bozulanları düzeltenler ise israf edilmesine izin vermeyenlerdir.
Rabbimiz A’raf suresinin 34 ncü ayetinde “Her ümmetin bir eceli vardır. Onların eceli gelince ne bir saat gecikir, nede bir saat öne geçer” buyurur.
Ayet insanların ecelini anlatan ayetle aynıdır. İnsan yerine ümmet kelimesi getirilmiştir.
Milletlerin ecelini hazırlayan sebepleri İbn-i Haldun Mukaddime 2/296 sinde uzun uzun anlatıyor. Anlattıklarının hepsini özetleyecek bir kelime arayacak olursak oda “israf” kelimesidir.
Sokaklarda dolaşıp “Eski demir alırıııım, eski kağıt, eski cam alırıııııım” diyen insanları severim.
İsrafı önlüyorlar, ekonomiye katkıda bulunuyorlar.
Kağıt toplayarak dağdaki ağacın kesimini önlüyorlar. Ama insan israfına hiç dikkat edilmiyor.
Televizyon ekranlarında polisle kovalamaca oynayan eşcinsellerimiz, uyuşturucu içenlerimiz, pazarlayanlarımız, öldürdüğü adam sayısına göre itibarını kendi dünyasında artıranlarımız, inkarcılığı oranında makam, mevki elde edenlerimiz, hortumladığı para oranında saygı görenlerimiz, bütün bunlar israf edilmiş insanlarımız.
Birileri çıkmalı, bunları teşhir etmemeli, tedavi etmeli.
İmanın tadı,
Nikahın saadeti,
Helal paranın mutluluğu,
Yeryüzünde helallerin haramlardan çok olduğu,
İyilerin kötülerden çok olduğu anlatılmalı.
Bu dünyaya kararmış gönüllerle bakanların ahirette de kapkaranlık cehenneme atılacağı, can bedende iken söylenmeli ve iki dünyasının da güzel olmasına yardım ederken kendimize yardım ettiğimizi de bilmeliyiz.
Yarın, İsrafla ilgili ayetlerin hepsini yazacağım İnşallah.
