Tenimizden önce canımız yaratılmış.
Canımız da yaratıldığına göre onun da bir eylemi olmalıdır.
Ne olabilir?
Ruhumuzun, ilk eylemi duymasıdır.
Canın kulağı yok ki… demeyin.
Et ve kıkırdaktan meydana gelen ve bizim “kulak” değimiz et parçası mı duyar zannediyoruz.
Kulağı olduğu halde duymayan sağırlarımız var.
Dili olduğu halde konuşamayan dilsiz/tat insanlarımız var.
Konuşmamızı kendimizden bilmeyelim.
Zekeriyye aleyhisselam, Rabbinden tertemiz bir çocuk ister:
“Orada Zekeriyya Rabbine dua etti: "Rabbim, bana katından temiz bir çocuk ver. Muhakkak sen duaları işitensin" dedi.
O (Zekeriyya) mihrapta namaz kılarken melekler ona: "Şüphesiz Allah sana, Allah’tan olan kelimeyi doğrulayan, seyyid, iffetli ve Salihlerden bir nebi olmak üzere Yahya'yı müjdeler" diye seslendi.
Zekeriyya: “Rabbim, bana ihtiyarlık ulaşmışken, hanımım da kısır iken, benim çocuğum nasıl olur?” dedi. Allah: "Öyledir. Allah dilediğini yapar" buyurdu.
Rabbim bana nişan ver" dedi. Allah: "Senin (çocuğunun olacağının) nişanın, insanlarla işaretin dışında üç gün konuşamamandır. Rabbini çokça zikret, akşam sabah tesbih et" dedi.” (Al-i Imran süresi ayet 3/38-41)
Konuşan Zekeriyye aleyhisselam, bir bakar ki konuşan dil hareket etmiyor ve ses dışarı çıkmıyor.
Nasıl konuşurken bir anda konuşamaz hale geldinse biz senin kısır hanımından Yahya’yı dünyaya getireceğiz müjdesini veriyor Rabbimiz.
Vücudumuzun her zerresi Rabbimizin mucizesidir.
Bir Japon bilim adamı, vücudun bir tek hücresini araştırması sonunda Nobel Ödülü almıştır.
Yani kulağımızla duyuran, dilimizi konuşturan Rabbimiz, canımızı/ruhumuzu da duyurur ve konuşturur.
Türk dilinde “Elest bezmi”, “Kalü bela” gibi mazmunlar çok fazladır.
Hatta Bezm-i Elest” te duyduğumuz o Rabbimizin “Ben, sizin Rabbiniz değil miyim” kelamını işittiklerinde bütün insanlığın tamamının can ve teninin pusulası, kulağının küpesi olmuştur bu kelam.
Rabbimiz olayı şöyle haber veriyor:
“Hani Rabbin, Adem oğlunun sırtlarından zürriyetlerini almış ve kendilerine şahit kılmıştı. “Ben, sizin Rabbiniz değil miyim” (demişti de) "Evet, (sen bizim Rabbimizsin) şahidiz" demişlerdi. Kıyamet gününde "Biz bundan habersizdik" demeyesiniz diye. (Dünyaya gelen ve gelecek olan her insanda İslâm’ın mührü Rabbimiz tarafından vurulmuştur.) (A’raf süresi ayet 7/172)
Türk şairi Ruhi:
“Sanman bizi kim şırai engürle mestiz
Biz ehli harabattanız mets-i elest’iz”.
Yani, bizi üzüm şarabı sarhoş etmiş zannetmeyin. Biz “elest” hitabıyla sarhoş olmuşuz” diyerek, tasavvuf şairlerinin şiirlerindeki şarabın, üzüm şarabı olmadığını, Allah’ın (c.c) hitabıyla sarhoş olduklarını da ifade etmiş oluyor.
İbnül Farid’d da, Arapça şiirinde (Divan 2/144.)
“Biz üzüm çubuğu yaratılmadan, sevgilimiz olan Allah’ın zikrini içtik de, şevk içinde sarhoş olduk” diyor.
Allah (c.c) kıyamete kadar gelecek her insandan söz almıştır. Birileri çıkıp da “ben hatırlamıyorum” diyebilir.
Çocukluğumuzda altı aylık iken annemizin söylediklerini, gülücüklerini hatırlayan var mı?
Annelerimizin bizlere bir günlükken gösterdiği sevgi ve şefkatin bizim şahsiyetimizin gelişmesinde etkili olduğunu öğreniyoruz ama bebekken bize gösterilen şefkati hatırlamıyoruz. Ancak etkisini, damgasını taşıyoruz.
İşte bütün insanlardaki iyiye, güzele doğru meyil, o sözleşmenin etkisiyledir.
Kur’an’a göre eğitimde önce kulak, sonra dil, sonra göz sıralaması vardır.
“Bela” mührünün üzerini isyan ve inkârla kapatan kâfirler için Rabbimiz:
“(Onlar) sağırdırlar, dilsizdirler, kördürler. Artık onlar dönmezler.” Buyurur. (Bakara süresi ayet 2/18)
Kör olduğu halde hafız olan çok insan gördüm.
Boğaz İçi Üniversitesini bitirmiş, İslami konularda da ortanın üstünde bir bürokratla da tanışıyorum ve konuşuyorum.
İlk kelam “Ben sizin Rabbiniz değil miyim” soru cümlesiyle başlaması, bizim de eğitimde sorulu cevaplı olanın, daha faydalı olacağına işaret eder.
Kişiye sorulu cevaplı öğretmekte gayemiz iyi ise, soru cümlesinin içinde onun cevabını kolaylaştıracak kelimeler kullanmalı.
Mesela burada “Ben, sizin Rabbiniz değil miyim” diye sorunca “Evet Rabbimizsin” demek kolay olur.
Ama “Ben sizin Rabbiniz miyim?” diye sorulsaydı, ruhların birçoğu tereddüt edebilirdi.
“Acaba tuzak bir soru mu” diyerek düşünmeye başlayabilirlerdi.
Her insan, aslında eğitimcidir.
Bilim ilerliyor.
Bir gün gelir, bilim adamları hücrelerimizin içinde iman geni bulurlar,
Her hücremizin koro halinde Allah’ı tesbih ettiğini duyarlar ve bize duyururlar,
“Ünsiyyet” kelimesinden türeyen “İnsan”ın cana yakın, sosyal, yardımsever olarak doğduğunu tespit ederse daha iyi olur.
Müslümanlar, zaten inanıyorlar.
“Kolaylaştırın, zorlamayın; müjdeleyin, nefret ettirmeyin” Hadisine uyalım. (Buhari, Sahih, K. İlim, bab 11, Hadis No 69)
