Akşam eve döndüğünüzde, anneniz, eşiniz veya kardeşiniz size, “Sigara içenler arasında oturmuşsunuz, neredeydiniz?” derken sizin hissetmediğiniz kokuyu onlar hissederler.
Şeyh Sadi, Gülistan isimli eserinde “Kile, sordular, ‘Bu güzel kokuyu kimden aldınız? Kil, cevap verdi ‘Gülle bir arada bulunmuştum, ondan bana bulaştı” demiş.
“Ben hamama girerim ama terlemem, uyuşturucu kullanırım ama sarhoş olmam, locaya kayıtlıyım ama masonluğa hizmet etmem, baruta ateşi değdiririm ama patlatmam, tedbir almadan her türlü hastalığın mikrobuyla boğuşurum” diyenin sözüne kimse değer vermez.
Rabbimiz:
“…Kötülüklerin açığına da gizlisine de yaklaşmayın” (K. Kerim En’am Süresi, Ayet (6/151)
Kutuplarda ayı avcıları ayı avlamak için buzlaşmış karların içine jilet gibi keskin baltayı yerleştirir, keskin tarafının üzerine kan sürerlermiş.
Ayı gelip kanı yalarken kendi dili de kesilirmiş. Ama kanın tadından dilin acısını fark edemezmiş. Kendi kanını yalamaya başlarmış. Damarlarındaki kan tükenince olduğu yere yığılır kalırmış. Avcı da gelip derisini yüzermiş.
Kurşunla vurursa ayının postu delindiğinden fazla para etmediği için bu yolu denermiş.
Namık Kemal Bey:
“Neş e germ oldukça artar iştihayı zevkü şevk
Devlet efzayiş bulunca arzu kesretlenir.”
Yani: “Neşe kızıştıkça, zevki-şevk iştahı da artar. Servet, mal çoğaldıkça mal sevgisi de artar” diyor.
Topladıkça yükünün arttığının ve bir gün yükün altında ezilip kalacağının farkına varamaz.
Birileri bir gün hatırlatırsa, “Bu yükün altından kalkamazsın derse, “Ben başkalarına benzemem, tedbirimi alırım” der ve bir gün yükün altında ezildiğinde onu seyredenler, “Ben ondan daha güçlüyüm onun düştüğü hataya ben düşmem” diyerek haram yükün altına girer.
Uyuşturucu hastalığından Müslüman olarak kurtulan bir Amerikalıya, “Zeki bir adamsın. Sen nasıl tutuldun?” diye sorduğumda, “Lise çağlarındaki herkes kendini en zeki, en güçlü, en iyi, en güzel görür. Ben bu uyuşturucuyu kontrollü kullanırım, zarar vermeye başladı mı bırakırım der ama o kendini görmediğinden onun hastalandığını başkaları gördüğünde iş işten geçmiş olur” demişti.
Lise ve üniversite yıllarında gözünü budaktan sakınmayan, sosyal sıkıntıları protesto yürüyüşlerinde, karakol sorgulamalarında rüştünü ispat edenleri mafya kadrosuna alırlar.
Kadroya alınan delikanlı, “Su testisinin suyolunda kırıldığını” bilir ama “Ben başkaları gibi değilim; Başkanın sofrasında olsam yemeği ihtiyatla yerim, kendimi zehirletmem” der ama zehiri kadroya alındığında yuttuğunu bilemez.
Güneş doğmayan hapishane hücrelerinde yapayalnız kaldığında kadroya alınan yeni üyeler, “O da çok açık verdiydi. Ben onun gibi yanlış yapmam” diyerek girerler ve girdikleri yerin ne olduğuna bakmazlar da karanlık dünyada gözlerini dört açarlar.
Asıl olan karanlık dünyada gözü dört açmak değildir. Asıl olan aydınlık dünyadan karanlık dünyaya inmemektir.
Emekli bir büyükelçimiz, “Masonların bana tasma takmamaları için çok dikkat ettim. Herkesten şüphe duydum. Çok şükür tasmalanmadım dediğimde, her tarafımın bağlı olduğunu gördüm” anlamında bir sözünü hatıratında okumuştum.
