“Allah yolunda cihat yapmak,
“Ayıplayanların ayıplamasından korkmamak (Maide süresi ayet 54) şanlı ecdadımızın güzel adetlerinden idi.
Biz de, o adet üzere yürüyor ve o gayelerle Allah’ın (C.C.)
“Allah’a ve ahirete iman etmeyen (zalim kâfirlerle) harp ediniz” (Tevbe 29) sözüne sarılarak, Peygamber’in (S.A.V.)
“Kimin ayağı Allah yolunda tozlanırsa Allah o kişiyi cehenneme haram kılar” (Buhari, Cuma 18, Cihad 16, Tirmizi Fezail 17, Nesai Cihad 9, Müsned-i Ahmet 3/267,478, 5/225,226,6/444) hadisine tutunarak devam ediyoruz.
Bizim bu yılki arzumuz: Allah’ın (C.C.) ipi olan Kur’an’a sarılarak, her şeyi bilen Melik’in fazlü keremine tutunarak,
“Sizin yakınınızda olan (saldırgan) kâfirlerle harp edin” (Tevbe süresi ayet 123) emri üzerinde toplanarak, İslam’da farz olan gaza (harp) görevini yerine getirmektir.
(Allah bu yılın tamamında bereket ve nimetlerini bol eylesin.)
İslam memleketlerinin ortasında kalan, kâfirliğiyle öğünen, içi küfür ve fitne fücurla dolu olan şehri fethetmek için karadan ve denizden mücahitlerle gazi askerlerimizi donattık.
İslam dünyasının ortasındaki bu küfür merkezi,
(Şiir):
“Sanki sevgilinin gül yanağındaki çıban gibiydi.
Sanki o, dolunayın ortasındaki kara leke gibiydi.”
Bu şehir ulaşılması zor, zafer takları yüksek, binaları sağlam, içi müşrik savaşçılarla doluydu. (Allah hepsini yardımsız bıraksın.)
İman ehline karşı kibirleniyor, Rodos, Venedik, Katalan, Ceneviz gibi batıdaki adalardan ve diğer müşrik ve korsanlardan yardım alıyorlardı.
Art arda dizilmiş düzenli kaleler, surlar ve burçlarla korunmuş bir şehir.
Yüce ecdadımız, Allah yolunda hakkıyla cihat etmelerine rağmen zafere ulaşamadılar ve bir şey elde edemediler.
Burası bütün dünya dillerinde Konstantiniyye diye meşhur olan büyük bir kaledir.
Peygamber’in (S.A.V.) sahih hadislerinde bahsettiği şehrin burası olması uzak değildir.
Peygamber (S.A.V.) buyurmuştur:
“Onlar Kostantıniyye’yi fethederler. Kılıçlarını zeytin dallarına asarlar da, ganimetleri taksim ederler.” (Müslim, Sahih, K. Fiten, Babü fethi Kostantıniyye, İbni Hıbban, Sahih, K. Bab 9, Hadis no 6813)
Bu hadis ve diğer meşhur hadislerin bahsettiği bir tarafı kara, bir tarafı deniz olan şehirdir.
Biz, Allah’ın (C.C.)
“Onlar için gücünüz yettiğince hazırlık yapın” (K. Kerim Enfal 60) emrine uygun olarak yapılması gereken bütün hazırlığı mancınık, top, gülle, taş, berk ve ra’d gibi tüm silahları kara tarafından hazırladık.
Denizde dağlar gibi görünen içi dolu gemileri deniz tarafından hazırladık ve 857 (1453) yılı görünen Rabiulevvel ayının yirmi altısında hücum ettik.
Şiir:
“Kendime dedim: “Çalış. Bu an çalışma anıdır.
Gayret et ve bana yardım et. İşte bütün arzu ettiğim budur.”
O kâfirler, Allah’ın hak dinine her çağrılışta küfürlerinde ısrar ettiler, kibirlendiler ve kâfirlerden oldular.
Onları çepeçevre kuşattık. Karşılıklı harp ettik, öldürdük, öldürdüler. Aramızdaki harp, elli dört gün gece ve gündüz sürdü.
Şiir:
“Allah’ın yardımı ve fethi geldiğinde, (K. Kerim Nasr süresi ayet 1)
Kişiye işlerin en zoru da en ateşlisi de kolay gelir.”
Yirmi Cemaziyelevvel’in (Cumadel ula) Salı günü, yıldızların şeytanların üzerine saldırdığı gibi, Kostantıniyye üzerine hücum ettik.
Sıddık Ebubekir’in hikmeti, Faruk Ömer’in adaletinin bereketi, Haydar Ali’nin vuruşu gibi bir vuruşla Allah, Kostantiniyye’yi Osman oğullarının emrine verdi.
Güneş doğudan doğmadan Allah, fethi bize lütfetti.
“Yakında o topluluk bozguna uğrayacak ve arkalarını dönüp kaçacaklar. (Kamer süresi ayet 45)
İlk önce başı kesilip öldürülen, onların inat ve lanetli tekfurudur.
Ad ve Semud kavmi gibi helak edildiler.
Azap melekleri onları aldı ve cehenneme doldurdu. Orası ne kötü bir yerdir.
Öldürülenler öldürüldü geri kalanlar esir edildi. Hazinelerine el konuldu.
Altınları ve defineleri yerlerinden çıkarıldı.
“Onlara öyle bir zaman geldi ki, sanki daha önce hiçbir şey değillermiş gibi oldular” (İnsan süresi ayet ayet 1)
“Zulmeden toplumların sonu kesildi. Âlemlerin Rabbine hamdolsun.” (En’am süresi ayet 45)
“O gün müminler Allah’ın yardımı ve zaferiyle sevinirler. Allah dilediğine yardım eder.” (K. Kerim Rum süresi ayet 4-5)
Maddi ve manevi pislikler içinde olanlara karşı zaferi elde edince,
Kiliseleri papazlardan temizledik.
Oralardan çanı da, haçı da çıkarıp attık.
Puta tapanların tapınaklarını ehli İslam’ın mescitleri yaptık.
Buralar padişahın sikkesi, İslam’ın hutbesiyle şereflendiler.
“Hak meydana çıktı ve onların yaptıkları boşa gitti.” (A’raf süresi ayet 118)
Daha sonra Kostantiniyye’nin kuzeyinde, Haliç’in kenarında, Cenevizlilere ait bir kale vardı.
Bu kaleye “Galata” denirdi.
Kostantıniyye’ye bitişikti ve içi alçak müşriklerle doluydu.
Biz Kostantıniyye’yi kuşatınca, Galata ahalisi bize geldiler, antlaşma yaptılar.
Antlaşmalarını yenilediler. Biz de onlara, Konstantıniyye’ye yardım etmemek şartıyla oldukları gibi kalmalarını söyledik. Şartlarımızı kabul ettiler. Emrimize itaat ettiler.
“Allah (C.C.) bu kulunda, saltanat koltuğunun kanununu düzenlemek, ülkeyi korumak ve gözümüz nuru şeriatın farz kıldığı cihadı ihya gibi iki büyük mutluluğu toplayınca, bu kul, saltanat ahkâmının icrasıyla mübarek kıldığı mukaddes topraklara doğru, yüceliklerin iftihar ettiği güzellikler hazinesi Emir Celaleddin Kabuni’yi hediye, esirler, köleler, kumaşlar ve diğerleriyle selam, dua ve sena dolu mektupla gönderdi.
(Allah onun dönüşüyle bizi rızıklandırsın.)
Bir başka mektupla bunlar etraflıca açıklandı.
Hediyelerimiz bizim üzerimize düşene oranla, denize oranla damla gibi kalırsa da, hüsnü kabul göreceği umulur.
Allah, hilafet makamını öpmekle ve saltanatın güzel haberleriyle şereflenmeyi size kolaylaştırırsa (Allah o hilafeti adaletle ve zaferle gücünü artırsın.)
Temiz zatınızı sıhhat, selamet ve güzelliklerle mutlu bir şekilde karşılanacağınız umulur ve temenni olunur.
Allah zatınızın devletini, dini ve dünyevi yönden devamlı eylesin.
Bizde sizin yüce makamınızı görmek, güzel meclisinizde bulunmaktan şeref duyarız.
O güzel yerlerin güzel dualarını bekleriz.
Duaları Nebiyyi müctebanın bereketiyle kabul eden Allah’tır.
Selamların en güzeli ona olsun. Nimetleri için Allah’a hamd olsun. Salât, Muhammed’e (S.A.V.) ve âline olsun.
Her şeyin doğrusunu bilen Allah’tır ve dönüş O’nadır.”
Mektup burada sona eriyor.
Bu Fetihname, ilk defa Mayıs 1991’de Yörünge dergisinde yayınlanmıştı.
